Portal Galwanotechnika i Lakiernictwo ::

» Trochę historii o niklowaniu

Dodano: środa, 03 września 2008

Opisywanie historii rozwoju niklowania jest bardzo różne, przede wszystkim opisy z europejskiego i amerykańskiego punktu widzenia, a dostęp do starej literatury jest ograniczony przez co badanie przeszłości staje się trudne.
W roku 1841 De Ruolz spróbował osadzić warstwę niklu z roztworu soli, co zakończyło się niepowodzeniem. Zastosowane przez niego sole były za mało czyste, a osadzone warstwy były tak kruche, że odrywały się od podłoża. Również Smee musiał pogodzić się z porażką. W roku 1842/43 udało się Böttgerowi we Frankfurcie nad Menem osadzić użyteczne powłoki niklowe z roztworów siarczanu niklowo-amonowego. Z tej kąpieli Roseleur w roku 1849 mógł pokryć przyrządy taflowe (płaskie) dobrymi powłokami niklowymi.

W „Technische Mitteilungen” Nr. 2304 International Nickel Company (Londyn, 1961) przedstwaiono, że Joseph Shore już w roku 1840 zarejestrował patent na niklowanie.

Wszędzie niklowanie zdobyło duże zainteresowanie i dlatego wielu chciało opatentować swoje pomysly. W roku 1869 przyznano Adamsowi amerykański patent 93 157 za elektrolit, który zawierał siarczan niklowo-amonowy lub chlorek niklowo-amonowy. W roku 1878 Weston uzyskał amerykański patent 211 071. W patencie tym zaproponowano użycie kwasu borowego jako dodatku do elektrolitu w celu uzyskania szczególnie jasnej barwy powłoki niklowej i dla utrzymania korzystnego poziomu kwasów w dłuższym czasie. Powell dostał w roku 1880 amerykański patent 228 389, który zabezpieczał zastosowanie kwasu borowego, fosforanu niklu i fosforanu sodu. W roku 1882 udzielono angielskiego patentu 5 300 Vendermerschowi. Patent ten, w którym zawarte były jedynie wszelkie możliwe sole i kwasy, z których mógł być osadzony nikiel, wymagał innowacji, a mianowicie dodatku kwasu siarkowego do elektrolitu. Miało to umożliwić osadzanie szczególnie grubych powłok – zasada, która do dziś ma zastosowanie.
W niemieckim instytucie proces niklowania został wprowadzony przez W. Pfanhausersena. Już w roku 1878 opublikował on swój pierwszy podręcznik: „Praktische Anleitung zum Galvanisieren von Metallen” (praktyczne wskazówki w galwanizowaniu metali).

Na przełomie wieków Springer zajmował się dalszymi pracami w celu przyspieszenia rozwoju naukowego w dziedzinie niklowania i poprawy tych procesów. Zauważył znaczenie zawartości chlorków dla kąpieli niklowych. Jednak już Pfanhauser w roku 1900 dodał chlorki do swoich kąpieli niklowych. W roku 1988 promował on w Gießen swoją rozprawkę doktorską: „Über das elektrochemische Verhalten des Nickelammonsulfates” (o elektrochemicznym działaniu siarczanu niklowo-amonowego). Również ta działalność służyła postępom w procesie niklowania.

Znaczny wkład w dalsze udoskonalanie niklowania miały prace Foerstera nad Elektrochemicznym osadzaniem niklu. Foerster był również tym, który zwrócił uwagę na wpływ temperatury kąpieli na efekty niklowania. Rozprawka doktorska Angermanna w roku 1911 dała wgląd w katodowy przebieg osadzania niklu. W roku 1903 Springer zaproponował zastosowanie kąpieli niklowej z zawartością niklu 40 – 50 g/l przy temperaturze 35oC.

Przełomem w dziedzinie niklowania stał się jednak rok 1916, w którym O.P. Watts opisał swoją kąpiel szybkiego niklowania. Kąpiel ta, która do dziś mogłaby służyć jako wzór składu podstawowego, umożliwiła podwyższenie dotychczas stosowanego prądu 0,5 A/dm2 nawet dziesięciokrotnie, a mianowicie na 5 A/dm2. Wprowadzenie elektrolitu Wattsa można uznać za zdecydowany przełom w technice niklowania.

Bardzo szybko zaczęło się dążenie do osadzania połyskowych powłok niklowych. Już w roku 1910 zalecano dodawanie kadmu do kąpieli niklowych. Pierwsze prawdziwe sukcesy w osadzaniu połyskowych powłok mieli Schlötter i później Weisberg. Schlötter dodawał do niklowego elektrolitu aromatyczne kwasy sulfonowe, natomiast Weisberg dostał amerykański patent 2 026 718 w roku 1936 na dodawanie kobaltu i mrówczanu.

Dzisiejsze połyskowe kąpiele niklowe prawie bez wyjątku pracują na bazie Wattsowskich kąpieli niklowych.

Po ostatniej wojnie proces niklowania przeżył swój największy rozwój. Połyskowy nikiel został polepszony, uzyskano kąpiele dające bardzo równomierne krycie i takie, które umożliwiają osadzanie powłok półbłyszczących ze szczególnymi właściwościami fizycznymi.

Trochę historii o niklowaniu | Loguj/Utwórz konto | 0 Komentarzy

Komentarze są własnością ich twórców. Nie ponosimy odpowiedzialności za ich treść.

Jak trafiłeś(aś) na naszą stronę?